PAREXIGIMENES

Το ντούκου-ντούκου μου.

2009-12-08T01:22:00.006+02:00

Θέλω να βουτήξω σε μία πισίνα με παραισθησιογόνα. Φοβάμαι κάθε λέξη που γράφω. Φοβάμαι μην εκραγεί καθώς τη γράφω και μείνω χωρίς χέρι. Τις τελευταίες μέρες φοβάμαι μην εκραγεί και το στήθος μου. Νιώθω ένα ακαθόριστο άρυθμο χτύπο, σαν χαλασμένη βόμβα. Δεν μπορώ να εκτονωθώ πια με τίποτα. Τα δάκρυα κυλάνε, χαραμίζονται, πέφτουν με κρότο. Αλλά αυτό το ντούκου-ντούκου δε σταματάει. Διακόπτει μέχρι και την απάθεια μου καμια φορά. Ούτε μία καλή μαλακία δεν μπορεί να σταματήσει το ντούκου-ντούκου μου πια. Πώς θα το κάνω να φύγει, μου λες; Έχω ξεμείνει από σχέδιο Β.

Τι ηλίθιες, χαζές που είστε λέξεις! Πόσο καθόλου δεν εμπεριέχεται την ουσία σας. Κραυγή! Είσαι η πιο χαζή λέξη, εσύ μαζί με τον πόνο. Χαζολέξεις! Περνάτε, και τι καταλαβαίνετε; Σταμάτα κι εσύ πια ντούκου-ντούκου μου! Το έπιασα το υπονοούμενο. Στο υπόσχομαι, πως την άλλη φορά που θα έρθει ο Κος Πόνος, δε θα τον διώξω μα θα τον κεράσω ένα νερατζάκι και καφέ γλυκί βραστό. Μόνο μπορείς να σταματήσεις να δέρνεις το ωραίο μου στήθος γιατί δεν μπορώ να ανασάνω; Ουφ! Γκρίνιες και μαλάκίες! Η σωστή ερώτηση ντούκου-ντούκου μου, είναι ποιος είναι ο σκοπός της επίσκεψής σου. Δουλειές η διακοπές; Χα χα χα! Και τι ακριβώς θα συμβεί όταν σταματήσεις, ω πόσο φοβάμαι! Λίγο πριν ακουστεί αυτό το μακρόσυρτο μπιπ... Θα με ανατινάξεις σακάτικη βόμβα; Άντε λοιπόν,

τι περιμένεις;

Υ.Γ. Στα ελάφια και στις πάπιες που μ'αφήνουν και σουλατσάρω στο βασίλειο τους.

Στην παρεξηγημένη μου...

2009-06-27T05:36:00.002+03:00

Η απουσία είναι σαν ένας μικρός θάνατος. Όπως και να το δεις. Μπορεί να βρίσκεσαι εκεί, αλλά να «είσαι» αλλού, ή να είσαι πραγματικά μακριά μου, όπως και να έχει, δεν υπάρχεις… δε σε νιώθω, δε σε βλέπω.
Προσπαθώ να φιλοσοφήσω αγαπημένη αλλά το μυαλό μου είναι κολλημένο σε σένα, μικρή μου παρεξηγημένη. Προσπαθώ να γράψω, αλλά τα λόγια είναι ξαφνικά λίγα. Όπως όταν μιλάς για αυτές τις έννοιες, που κάθε τους γράμμα στερεί από την έννοια και λίγο από τη σημασία της. Φεύγεις και νιώθω ότι μένω μισή. Νιώθω τόσο σκατά που μου έρχεται να ζωγραφίσω για σένα και να σου ζητήσω να μου παίξεις μουσική. Τίποτα δεν έμαθες όλα αυτά τα χρόνια; Μόνο να συνεχίζεις τις φράσεις μου…; Ναι, ξέρω, κι εγώ τις δικιές σου…
Είσαι μόνη σου εδώ και πολύ καιρό. Μήπως όλοι μόνοι μας δεν είμαστε; Όμως εμείς καταφέραμε να είμαστε μαζί, και το μαζί σημαίνει η μία δίπλα στην άλλη, η μία πάνω στην άλλη, η μία παράλληλα και αντίθετα στην άλλη. Αλλά πάντα μαζί. Και τώρα μου φεύγεις, και έχει πολύ πλάκα που το παίζουμε τόσο άνετες κι οι δυο. Και οι σχεδόν εφηβικές υποσχέσεις ότι – «εμείς δε γίνεται να χαθούμε»… είναι αλήθεια, αλλά φεύγεις. Και δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι για όλα αυτά που έχεις κάνει, και κάνεις και θα κάνεις, αλλά το ρεαλιστικό χειροπιαστό σου κομμάτι πεθαίνει στην πραγματικότητα μου. Drama queen θα πεις, και θα έχεις δίκιο. Είναι η ώρα βλέπεις. Ε, με ξέρεις κιόλας, αφορμή ψάχνω για να τα μπήξω… αφού με ξέρεις καλύτερα από όλους. Η αλήθεια είναι , ότι η Γαλλία δεν είναι και τόσο μακριά και ότι και να γίνει, πάντα θα κοιτάμε το ίδιο φεγγάρι…

Ουυυφφφφ Σ’ αγαπώ πολύ
Η παρεξηγημένη σου

The missing Piece Meets the Big O

2009-06-01T18:53:00.004+03:00

I think i am rolling...

Για σένα...

2009-03-24T14:11:00.003+02:00

Θάνατος είναι η μοναξιά των ανθρώπων που αγαπήθηκαν,

η καταχνιά που τους τυλίγει και που καμιά

τρυφερή λέξη δεν μπορεί να την διαπεράσει.

Θάνατος είναι ο πόνος και η απόγνωση

μέσα στις ίδιες εκείνες λέξεις που ήταν η μέθη της ευτυχίας.

Θάνατος είναι τα δάκρυα που

αναβλύζουν στο άκουσμα μιας

λέξης που σήμαινε αγάπη.

Joe Bousquet

Για σένα, γιατί επιτέλους σε κατάλαβα. Και σε αγαπώ που μου τα έδειξες αυτά, έστω και αργά. Θέλω τώρα πια κι εγώ να ξεχάσω ότι με πληγώνει. Όχι να ΣΕ ξεχάσω, μόνο να ξεχάσω ΟΛΑ αυτά που μου φέρνουν λυγμούς και κόμπους κάθε φορά που ΣΕ θυμάμαι, που θυμάμαι λέξεις που σήμαιναν την αγάπη μας. Να ΣΕ ξορκίσω. Και να φτιάξω καινούριες λέξεις αγάπης για τον εαυτό μου πρώτα.

Κι αυτή είναι η σφραγίδα μου.

Για μένα είναι τελικά, όχι για σένα.

ILLusions

2009-03-06T04:19:00.006+02:00

Όλο το βράδυ χαμογελάω σαν χαζή. Ξέρεις τι ήταν το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω; Να κλάψω στην αγκαλιά σου σαν χαζή. Κι εσύ έπαιζες με τα μαλλιά μου αμήχανα και μ'αγκάλιασες, κι εγώ δεν μπόρεσα καν να σε ακουμπήσω. Ξέρεις φοβήθηκα ότι θα καταλάβεις, φοβήθηκα μη σε πνίξω από πόθο, φοβήθηκα ότι θα πρέπει να σου μιλήσω για μένα. Μου είναι τόσο περίεργο να γράφω για σένα. Μου είσαι σχεδόν άγνωστος. Κι όμως με κάνεις να αισθάνομαι ζωντανή. Εσύ το κάνεις ή εγώ; Τελευταία σε φαντασιώνομαι να με παρατηρείς καθώς προσπαθώ να ζήσω.

Σε παρατηρούσα όλο το βράδυ. Σε είδα να χάνεσαι, ποιός ξέρει, ίσως σκεφτόσουν ένα ταξίδι, ή πότε ένιωσες τελευταία φορά ζωντανός, πάντως εγώ σε είδα να χάνεσαι και το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να σου μιλήσω, να σε αγκαλιάσω, να σε θηλάσω. Να δούμε μαζί αυτό το ξημέρωμα και όχι μόνη μου. Να μετρήσουμε πόσα χρώματα παίρνει ο ουρανός μέχρι να ξημερώσει. Να τα πούμε όλα αυτά ενώ είσαι μέσα μου. Γιατί αντί να μου πεις καληνύχτα δε μου είπες: " Θέλεις να κοιμήθώ μέσα σου απόψε ενώ ξημερώνει; " Να βλέπουμε τις χαζοκεραίες και τις χαζοπολυκατοικίες λίγο πριν κοιμηθούμε ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου;

Μπορεί να είσαι ένας χαζομάρας και εγώ μια χαζορομαντική. Είναι πολύ πιθανό, δεν το αρνούμαι. Αλλά δεν ξέρω άλλο τρόπο, και δε θέλω να μάθω άλλο τρόπο. Μ' αρέσει τελικά να ζω μέσα σ'αυτή την ψευδαίσθηση. Να νιώθω ότι υπάρχει ένα μέρος όπου μπορούμε να υπάρχουμε μόνο εμείς. Κάποιος μου το έδειξε μια φορά αυτό το μέρος και τώρα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Ίσως τελικά να μη θέλω εσένα, αλλά οποιονδήποτε μπορεί να με πάει εκεί.

Μια μάγισσα λέει ότι κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σε "μόνη της". Εγώ γιατί νιώθω όλη μέρα μόνη μου; Αχ! Ας έμοιζε το "μόνη μου" κάπως έτσι...

Με λένε Μαρία

2009-02-17T05:59:00.004+02:00

Η έμπνευση είναι σαν το χέσιμο. Έρχεται πάντα την ώρα που δεν την περιμένεις και όταν έρθει δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο. Από την άλλη, όταν την αποζητάς, σε ζορίζει. Και τότε δεν μπορείς να πεις τίποτα άλλο, παρά μόνο την αλήθεια.

Με λένε Μαρία. Ποτέ δεν ήμουν περήφανη για το όνομά μου. Το θεωρούσα πολύ συνηθισμένο για κάποια τόσο ξεχωριστή όσο εγώ. Από την άλλη, Μαρία λένε τη γιαγιά μου.'Οταν είμαι στεναχωρημένη μου διαβάζει τον καφέ και μου δίνει να φάω από το πιάτο της. Μου δίνει να φάω το φαί της, καταλαβαίνεις; Μου λέει για τους έρωτες που δεν μπόρεσε να ζήσει, για τη μεριά στο κρεβάτι της που ήταν πάντα αδειανή. Τώρα τελευταία τα έχει χάσει, και ξεχνάει. Εγώ τσαντίζομαι, γιατί τρώω με δύο πιρούνια, αλλά μετά τη βλέπω να ξεκαρδίζεται στα γέλια με τα πρόστυχα αστεία μου και να μου λέει "λυσομούνικα είσαστε όλες σας" και θέλω να την πνίξω στην αγκαλιά μου. Γιαγιά μου που είσαι να μου τρίψεις την πλάτη με οινόπνευμα όταν αρρωσταίνω; Να μου φτιάξεις τηγανίτες για να πάρω στη θάλασσα;
Κι έτσι έμαθα να αγαπάω το όνομα μου. Είναι ένα όμορφο όνομα αν το καλοσκεφτείς. Μαρία, Μαράκι που κάνει ρήμα με το νεράκι και με το μουνάκι. Αχ! Πόσο μου άρεσε όταν με έλεγες Μαράκι. Ή ακόμα καλύτερα, "Μαράκι θα σου σκίσω το μουνάκι".

Τίποτα από όσα λέμε, κάνουμε ακόμα και γράφουμε δεν είναι για μας. Πάντα κάποιος θέλουμε να τα ακούσει, να τα διαβάσει, κάποιος να δει αυτό που κρύβουμε από κάτω. Κάτω από τα μάυρα γυαλιά. Ω πόσο τα μισώ αυτά τα μαύρα γυαλιά! Κρύβουν από κάτω μάτια θλιμμένα, ή ακόμα χειρότερα, μάτια αδιάφορα, κενά. Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτείς ότι απλά κάτι δεν πάει καλά. Ότι απλά η ζωή σου δεν είναι τέλεια όπως νόμιζες. Και ότι μόνο κάποιες τέλεις στιγμές υπάρχουν, κι αυτές αν είσαι τυχερός και οξυδερκής. Δεν πειράζει όμως, απλά κοίτα με και εγώ θα κλάψω για τη δική σου δυστυχία, μαζί με όλες τις δικές μου. Θα μπορούσαμε ακόμα να μοιραστούμε και ένα τσιγάρο μαζί, ξέρεις, αυτό που σε σκοτώνει. Να καπνίσουμε μαζί και να μου πεις " δεν είμαι καλά". Επιτέλους, ας μου πει κάποιος ότι δεν είναι καλά, γιατί όποιον έχω ρωτήσει τον τελευταίο καιρό μου λέει με μια αυτοπεποίθηση ότι "όλα καλά". Έχω αρχίσει να ανησυχώ.

Την προηγούμενη βδομάδα κάποιος μου πήρε το πορτοφόλι. Προσπαθώ να τον φανταστώ να το ανοίγει, να βρίσκει με χαρά τα λεφτά, να χαίρεται για την καλή μπάζα και έπειτα; Κρατούσε στα χέρια του την ταυτότητα μου. Την απόδειξη της ύπαρξης μου. Είχα μέσα μια φωτογραφία μου και ένα ποιήμα. Το είχα γράψει για ένα παλιό μου έρωτα. Τίποτα δε με πείραξε όσο αυτό το ποιήμα που διάβασε. Την μόνη απόδειξη της ύπαρξης μου. Ένιωθα σαν να μπήκε κάποιος στο σπίτι μου την ώρα που κοιμόμουν και να με μύρισε.

Είμαι πολύ κουρασμένη, έχω πιεί πολύ ρούμι με φράουλες, και αφού μου τραγουδούσε όλο το βράδυ η Στελλίνα μου, πάω για ύπνο ευτυχισμένη. Ευτυχώς που υπάρχει και ο ύπνος και ονειρευόμαστε. "'Ολα καλά" λοιπόν αφού πάω επιτέλους για ύπνο. Καληνύχτα. Εύχομαι να με ονειρεύσαι.

Μαρία

Untitled

2009-02-12T23:58:00.001+02:00

2009-01-16T02:38:00.000+02:00

I get a taste of blood in my mouth when you're near

A feeling that's too painful to bear

I get a taste of blood in my mouth when you're near

A feeling that's too painful to bearStraight to my head

I get a look of fear on my face with you here

A feeling that shivers down my skin

Try to resist, but it's just not finished with you yet

A hold too intense to forget

2008-11-26T22:47:00.004+02:00

Στόλισα το σπίτι μου σήμερα. Κατέβασα το δέντρο μου από το πατάρι, το ξεσκόνισα και το φόρτωσα στολίδια. Μπάλες πολύχρωμες, φιογκάκια, καρτούλες με ευχούλες και λαμπιόνια. Και μύριζε παιδικά χρόνια, και μανούλα με φροντίδες και κουραμπίεδες. Έβαλα παντού λαμπίονια, γιατι τώρα τελευταία είμαι λίγο κατσουφιασμένη. Νόμιζα ότι θα μου φτιάξει το κέφι. Αλλά όχι! Εσύ φταις. Έλειπες, δεν ήσουν εδώ να μετρήσουμε μαζί τα λαμπιόνια που δεν ανάβουν. Είμαι δυστυχισμένη λοιπόν. Και δεν με πειράζει, γιατί τουλάχιστον νιώθω κάτι.

Ένας τυχαίος ήρωας

2008-11-15T19:30:00.004+02:00

Ακούω την καρδιά σου να χτυπά. Είναι περίεργο όμως, ο ήχος έρχεται από παντού. Σαν να χτυπάει μέσα σε όλο το δωμάτιο. Στην αρχή τρομάζω, αλλά μετά θυμάμαι. Θυμάμαι πόσο ζεστά ήταν εκεί. Πόσο οικείος ήταν ο ήχος. Ηρεμώ και κοιμάμαι. Με νανουρίζει ο χτύπος της καρδιάς σου, αργός για καρδιά σκέφτομαι . Εμφανίζεσαι μπροστά μου - ένα πρόσωπο στο παράθυρο ενός τρένου - και μου λες

"είναι λιγάκι αργός, αλλά μη φοβάσαι, δεν είναι ήχος θανάτου"

Με παίρνεις αγκαλιά, σαν να με τυλίγει ένα ζεστό σύννεφο... και μετά πετάμε ενώ ακούμε Neil Young, πάντα Neil Young. Δεν ακούγεται τίποτα άλλο. Εκτός ίσως από τα σύννεφα που σχίζονται, θυμάσαι; Και αιωρούμαστε έτσι ευτυχισμένοι για ώρες. Όχι, δεν ξέρω για πόσο. Δεν υπάρχει χρόνος.

Terror!

2008-10-03T21:14:00.000+03:00

Mermaid and Dark Angel

2008-09-23T16:33:00.001+03:00

Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή...

2008-09-23T14:54:00.002+03:00

Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε από τη μόνωσή σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος - αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό - θα σας βοηθήσει ν' απλώσετε τη μοναξιά σας σε πίο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο. Οι άνθρωποι έχουν βρει για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ' όλες τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο, φανερό πώς πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο. Κάθε ζωντανή ύπαρξη σ' αυτό στέκεται. Το κάθε τι στη φύση αξαίνει κι "αμύνεται" κατά το δικό του τρόπο. Από μέσα του ξεπηδάει μια ατομικότητα ολότελα δική του, που μάχεται να μείνει δική του με κάθε μέσο και ενάντια σε όλα τα εμπόδια. Λίγα πράγματα ξέρουμε. Όμως, για το ότι πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο, θα 'μαστε πάντα σίγουροι. Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει να είναι η δυσκολία που το κάτι αυτό παρουσιάζει.
Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό κι οι νέοι - που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι - δεν ξέρουν ακόμα να αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύ καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά. Ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει να ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;). Είναι μία σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου. Είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τα απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα 'πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν'ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σε ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα και για πολύ καιρό, να μαζεύουν και να θυσαυρίζουν ολοένα.) Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλόπάτι. Ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.
Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μη μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή... Τι μπορεί όμως να βγει απ' αυτό; Τι μπορεί να κάνει η ζωή τούτο το μπερδεμένο σωρό των μισοσπασμένων υλικών, που αυτοί τα ονομάζουν "ένωσή" τους και πολύ θα 'θελαν να τα ονομάσουν "ευτυχία" τους; Και τι τους μέλλεται το αύριο; Καθένας τους αφανίζεται για χάρη του άλλου κι αφανίζει σύγκαιρα τον άλλον και άλλους πολλούς ακόμα, που ίσως να ερχόντουσαν κατόπι. Χάνει το νόημα της απεραντοσύνης, χάνει όλες του τις δυνατότητες.[...] Δεν του μένει παρά να γυρέψει σωτηρία σε μιαν απ' τις άπειρες συμβατικές καταστάσεις που είναι παντού στημένες, σα δημόσια καταφύγια, γύρω απ' αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο. Καμιά περιοχή της ανθρώπινης υπόστασης δεν είναι τόσο πολύ γεμάτη από συμβατικότητες, όσο τούτη εδώ: σωσίβια, βάρκες και ναυαγοσωστικά είναι στη διάθεσή του, κάθε είδους βοήθεια που η κοινωνία έχει επινοήσει για τούτο το σκοπό. Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις των δρόμων.
Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δώσιμο του εαυτού τους! [...] Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα τυφλά κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ' άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. [...]
Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις - αμα τον αντικρύζεις σοβαρά- κανένα φως, καμιά απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. [...] Όσο πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που, τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει από τη ζωή μας σε όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία - αντί να χανόμαστε σ' όλα εκείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής - ίσως τότε, εκείνοι που θα' ρθουν καιρό έπειτα απο μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξελάφρωμα. Και θα 'ταν τούτο σημαντικό.

απόσπασμα από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" του Rainer Maria Rilke

Φοβάμαι το σκοτάδι

2008-09-22T19:04:00.004+03:00

Θέλω να ανοίξω το στόμα μου και να τα βγάλω όλα από μέσα. Να ξεράσω αγάπη, φόβο, πόνο, χαρά, απογοήτευση, πίκρα. Να τα ξεράσω πάνω στην αθρωπότητα. Κάθομαι πάνω σε ένα αστέρι και βλέπω τη γη. Ένα κοριτσάκι που δεν έμαθε ακόμα πως να είναι γυναίκα ή μια γυναίκα που προσπαθεί να μην ξεχάσει να' ναι κοριτσάκι; Λοιπόν, ποιά είσαι; Χαμογελάς ε; Τι; Κλαις; Πάλι κλαις καλή μου;

-Κάθε μου δάκρυ είναι και μία λέξη που δεν μπόρεσα να πω, μια κραυγή που δεν μπόρεσα να φωνάξω, ένας οργασμός που δεν μπόρεσα να τελειώσω, ένα φιλί που δεν πρόλαβα να σαλιώσω...

Και μαδάω μαργαρίτες... Μ' αγαπώ, δεν μ' αγαπώ, μ'αγαπώ δεν μ' αγαπώ...
Α! Μ' αγαπώ τελικά. Μ'αγαπάς κι εσύ άραγε;

Οι δυο μου ρώγες μιλάνε μεταξύ τους. Τις ακούω να συζητάνε για τότε, που τις πιπίλισε κάποιος τελευταία φορά. Ανατριχιάζουν και κορδώνονται, κι έτσι θυμάμαι ότι είμαι γυναίκα.
Κι η καρδιά μου; Η καρδιά μου τι να λέει άραγε; Ποιός την ακούει κι αυτή; Μιλάει πάντα τόσο χαμηλόφωνα. Μου ψυθιρίζει λόγια αλλόκοτα και απ' αλλού φερμένα. Άλλωτε πάλι, μιλάει ακατάπαυστα και σιγανά, σαν ένα συνεχές νανούρισμα γεμάτο διαφωνίες, κι εγώ ενοχλημένη της κάνω νόημα να σταματήσει:
- Έϊ, σταμάτα, δεν μπορώ να ακούσω τι λένε οι ρώγες μου!

Όταν σε είδα μπροστά μου όλα πάγωσαν. Ήταν σαν ταινία, αλήθεια σου λέω. Είδα έναν αετό, που ώρα με περιτριγύριζε, να μου ξεσκίζει το στήθος και να παίρνει την καρδιά μου, αυτήν που μιλάει σιγανά. Ήμουν πια εκεί, έρμαιο της εικόνας σου, νιώθωντας μόνο μία μπότα να χτυπά στο στήθος μου σαν καλοκουρδισμένος μετρονόμος, σίγουρα συγχρονισμένη με την καρδιά μου που πετούσε στον ουρανό. Αν δεις κανέναν αετό εκεί που πετάς, σε παρακαλώ, μίλησέ του για την καρδιά μου. Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν και νομίζω ότι τώρα που ξεβούλωσαν και τα αυτιά μου, θα την ακούω πιο προσεχτικά.
Σ' ευχαριστώ